மனம்...

துணிகளை மடித்து வைத்தவாறே

நினைவுகளையும்

மடித்து வைக்கிறாள்

மனம் ஒரு

டிரங்குப்பெட்டி ஆகின்றது..

நானில்லாத என் வீடு...

ஒவ்வொரு முறை

கடக்கையிலும்

அனிச்சையாக

கண்கள் தழுவி விட்டுத்தான்

மீள்கின்றன

சாய்மானத் திண்ணையையும்

பவளமல்லி உதிர்ந்திருக்கும்

கோலமிட்ட மண் வாசலையும்..

ரசனை...

முகநூலில் வெளிநாட்டுக் குழந்தை ஒன்று

தூங்கிவிழுந்து கொண்டே

முகமெங்கும் ஐஸ்க்ரீமை

ஈஷிக்கொண்டு சாப்பிjடுவதை

ரசித்த  லட்சுமி

பட்டென்று தன் ஒன்றரை வயது

மகனின் முதுகில் வைத்தாள்

அடி ஒன்றை

பருப்பு சாதத்தை வாயில் போடாமல்

கன்னத்தில் அப்பிக் கொண்டிருந்ததால்…

கொக்கின் நாஸ்டால்ஜிக்..

ஓடுமீனும் ஓடவில்லை

உறுமீனும் வரவில்லை

ஆனாலும் வாடி நிற்கிறது

கொக்கு

நீர் வறண்ட ஆற்றில்…

இடப்பெயர்ச்சி..

நகரத்தின் நடுவே இருக்கும்

அரசு பள்ளியை நோக்கி

குடிசை மாணவர்களும்

குடிசைப் பகுதியின்

ஓரத்தே ஓங்கி நிற்கும்

தனியார் பள்ளியை நோக்கி

நாகரீக மாணவர்களும்…

நினைவில் மிதக்கும் என் வீடு...

வெள்ளம் புகுந்த என் வீடு
மூழ்கிய கட்டில் மெத்தை சோபா
உடைந்துவிட்டிருந்த
நாற்காலி மேசை
பழுதடைந்திருந்த டிவி ஃப்ரிட்ஜ் வாஷிங்மெஷின்
நனைந்து போயிருந்த
தலையணைகள் புத்தகங்கள்
ஊறிப்போயிருந்த
அலமாரிகள் பலகைகள்
மிதந்து கொண்டிருந்த
பாத்திரங்கள் சிலிண்டர்கள்
அடித்துப் போய்விட்ட உப்பு புளி
பருப்புப் பொட்டலங்கள்
வெள்ளம் வடிந்து சுவடு தேய்ந்த பின்னும்
நினைவில் மிதக்கும்
என் வீடு போலவே
வெள்ள நீரும்
தான் இருந்திருந்த
தாய் நிலத்தை நினைவு கூர்ந்து
வந்து போயிருக்குமோ?!!!...

வெள்ளம் புகுந்த வீடு...

இத்தனை நாட்களாக

தன் அம்மாவை

பூனை குட்டி வளர்க்கலாம்மா..

நாய் குட்டி வளர்கலாம்மா

மீன்குட்டியாவது வளர்கலாமேம்மா..

என நச்சரித்துக் கொண்டே இருந்த

சிறுவனுக்கு

மிகுந்த மகிழ்ச்சி

வெள்ளத்தில் அடித்து வந்து

ஒதுங்கிய அத்தனையும்

அவனது மாடி அறையிலும்

மடியிலும் பாதுகாப்பாய்…

வெள்ளம் புகுந்த வீடு...

வெள்ளம் புகுந்து பாழ் அடைந்த வீடுகளில்
நாற்காலிகளும்
முக்காலிகளும்
கட்டில் கால்களும்
தட்டிக் கொட்டி
சரி செய்யப்படுவது போல
எட்டுக்காலியும் தனது
சிதைந்தறுந்த வீட்டை
ஒவ்வொரு மூலையிலும்
குறுக்கும் நெடுக்குமாய்
செப்பனிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது...

மழை....

கொட்டித் தீர்த்த மழை
கழுத்தளவு தண்ணீர்
அப் பள்ளி அறையில்
ஒண்டியிருந்த
கூட்டத்தின் நடுவே
"அம்மா"... என்றதொரு கேவல்

அடிவயிற்றைப் பிடித்துக் கொண்டு
கரைபடிந்த பாவாடையும்
கலங்கிய கண்களுமாய்
பதின்வயதுச் சிறுமி...

சுற்றியிருந்த அத்தனை
கைகளும் கிழிக்கத் தொடங்கின
தத்தம் சேலை நுனிகளையும் துப்பட்டாத் துணிகளையும்
வேட்டி முனைகளையும்
திகைத்து நின்ற
"அம்மாவைத்" தவிர...

இன்றைய ஞாயிறுகள்...

ஏனைய நாட்களைப் போலவே

இன்றைய ஞாயிறு பொழுதும்

சத்தம் இல்லாமல்

சந்தடி இல்லாமல்

கூச்சல் இல்லாமல் குழப்பம் இல்லாமல்

கூடிப் பேசாமல் கும்மாளம் இல்லாமல்

அவரவர்  லேப் டாப்பிலும்

வாட்ஸப்பிலும் ஃபேஸ் புக்கிலும்

யூ ட்யூபிலும்  இனிதே

கழிந்தது…

பிரசுரமான கவிதை - தினமணி -”மது ஒழிப்பு”

தினமணி மின் நாளிதழில் “ மது ஒழிப்பு” என்ற தலைப்பின் கீழ் எனது கவிதை.
பிரசுரித்தமைக்கு நன்றி தினமணி மற்றும் திருமதி. உமா சக்தி.

மது ஒழிப்பு

மது மது மது

அன்பைக் கெடுக்குமது

மரியாதைக் குலைக்குமது

குடும்பம் தவிர்க்குமது

உயர்வைக் தடுக்குமது

மனதைக் கலைக்குமது

பண்பைக் தொலைக்குமது

குளிர்ந்த நிலையில் கசந்த திரவம்

உடனே செய்யுமே உபத்திரவம்

மதுவில் தொடங்கி

மாதில் தொடர்ந்து

வாழ்வைக் குடித்து

மரணத்தில் முடிக்கும்

மதுவுக்கு

விலக்கும் வேண்டாம்

ஒழிப்பும் வேண்டாம்

முற்றிலும் செய்வோம் மது அழிப்பு

அரசு செய்யட்டும்

அமைச்சர் செய்யட்டும்

ஆண்டி செய்யட்டும்

குப்பம் சுப்பன் பெருமாள் பேராண்டி

யாரோ தொடங்கட்டும்

என்ற எண்ணம் தவிர்த்து

தனிமதன் தன் ஒழுக்கத்திலிருந்து

துவங்கட்டும்

மது ஒழிப்பும் மது அழிப்பும்…

காத்திருக்கும் ....

சுற்று முற்றும்

எத்தனை பேர் இருந்தாலும்

தெரியாத முகங்களுடன்

என்ன பேசுவது???..

அலைபேசி நிறைய எண்கள் 

இருந்தாலும் தனிமைகாத்திருக்கும் 

சாயங்கலாப் பொழுதுகளில்

தெரிந்தவருடனும் என்ன பேசுவது??...

முதல் துளி...

முதல் துளியில் தான்
ஆரம்பிக்கிறது
ஊழிப் பெருமழையும்....

(நி)சப்தம்...

யாருமற்ற என் அறையில்

இரவின் தனிமையுடன்

இமைகளை இணைத்த

நள்ளிரவு நேரம்...

எங்கிருந்தோ

க்ரக்.. க்ரக்.. க்ரக்..

மெல்லிய க்ரீச்சொலி

கேட்க ஆரம்பித்தது...

திடுக்கென இமை பிரித்து

பயப்பார்வை படரவிட்டு

விளக்கொளியை பரப்ப

சப்தம் அடங்கியது நிசப்தமாய்...

இருளணைத்து

இமைகள் இணைய

காதுக்குள் மீண்டும் 

அதே க்ரக் க்ரக் க்ரக்...

ஒன்றுக்கு இரண்டாய்

விளக்குகளை எரியவிட்டு

மின் விசிறி நிறுத்தி

மிக உன்னிப்பாய்

சுவர் ஓரம்

நாட்காட்டி பின்புறம்

கட்டிலின் அடியில்

கொடித்துணியில் பக்கத்தில்

என நாற்புறமும் நோட்டம் விட்டு

சத்தம் அடக்கிய அச் சத்தத்தை

தேடித் தேடி அலுத்து

ஓய்ந்துபோய் அமர்ந்த நேரம்...

மெள்ளமாய்

மிக மெல்லமாய் க்ரீச்சிட்டு

தலை காட்டியது

பூச்சியும் அல்லாத

சிறு பறவையிலும் சேராத 

அச்சிறிய உயிரினம்

ச்சே!!!

உனக்குத்தானா இத்தனை பயந்தேன்

என நானும்

அதே ஏளனப் பார்வையுடன் அதுவும்

விடியல்

விளிம்பைத் தொடும் நேரம்

உறங்கச் சென்றோம்

கட்டில் மீது நானும்

கட்டில் அடியில் அதுவும்...

இன்று பள்ளி...

கையசைத்துக் கொண்டே நிற்கிறேன்

முதுகில் புத்தகச் சுமையையும்

இடக்கையில் சாப்பாட்டுப் பையையும்

சுமந்து கொண்டு

கண்களில் கலவரத்துடன்

இரண்டாம் மாடியின் தடுப்பு வழி

வலக்கை அசைத்து டாட்டா காட்டும்

எல்லாக் குழந்தைகளிலும்

என் குழந்தையின் சாயல் கண்டதால்

பள்ளிக் கதவருகே

கையசைத்துக் கொண்டே நிற்கிறேன்

திரும்பிச் செல்ல மனமின்றி

சிறிய விஷயம்?!?!...

சிறிய விஷயம் தான்!

நம்மை சிறகடிக்க வைக்கிறது

சிறிய விஷயம் தான்!!

நெஞ்சை சிதறடிகவும் செய்கிறது

சிறிய விஷயம் தான்!

அழகான சுவடாய் இதயத்தில் பதிகிறது

சிறிய விஷயம் தான்!!

அழியாத சோகமாய் மனதில் படிகிறது

சிறிய விஷயம் தான்!

புன்னகையை உயிர்ப்பிக்கிறது

சிறிய விஷயம் தான்!!

தீராத ரணத்தை பரிசளிக்கிறது

சிறிய விஷயம் தான்!

சுமைகளை சுகமாக்குகிறது

சிறிய விஷயம் தான்!!

அன்பைக் கீரிப் போகிறது

சிறிய விஷயம் என்பதெல்லாம்

உண்மையில்

சிறிய விஷயமே அல்ல!!!...

வழி வழியாய் வரும் கதைகள்...

என்ன இருக்கிறது படிக்கவும் பார்வையிடவும்

வெள்ளைத்தாள் முழுவதும்

சிவப்பை மட்டுமே சிந்திக் கொண்டிருக்கும்

கருப்பு எழுத்துக்கள்..

பாட்டி தன் தாயிடம் கதை கேட்டாள்

புராணங்களும் இதிகாசங்களும்

பாட்டியிடம் என் தாய் கதை கேட்டாள்

கம்பராமாயணமும் கட்டபொம்பனும்

என் தாயிடம் நான் கேட்டேன்

திருக்குறளும் திருவிளையாடலும்

என் மகள் என்னிடம் கேட்டாள்

சிங்க ராஜாவையும் சிண்ட்ரெல்லாவையும்

தன் மகளுக்கு அவள் என்ன சொல்வாள்

வன்முறையையும் வன்புனர்வையுமா????..

ஹைக்கூ...

யாருக்காகவோ எதற்காகவோ

சுற்றிக் கொண்டேயிருக்கிறது பூமி

வானமாய் நீ...

யுத்தம்...

அறை எங்கும் சிதறிக் கிடந்தன

நாம் ஒருவரை ஒருவர்

பேச்சுக்களால் குதறிக் கொட்டிய

வார்த்தைகள்..

அவற்றின் ஒவ்வொறு அங்கமும் கீறப்பட்டு

ரத்தம் உறைந்தும் உறையாமலும்

விடைத்துக் கொண்டிருந்தன...

இனி வெட்டுவதற்கோ சிந்துவதற்கோ

வார்த்தைகள் இல்லாது

தீர்ந்திருந்த போழ்தில்...

உதட்டில் ஒரு சிகரெட்டைப்

பொருத்திக் கொண்டு

தலையை உதறி வெளியில் சென்றாய் நீ...

துடைப்பமும் முறமும் கொண்டு

அள்ள ஆரம்பித்திருந்தேன் நான்...

நிசப்தமான நம் அறை

அடுத்த யுத்தத்தைப்

பேசிக் கொண்டிருந்தது

நான்கு சுவர்களுடன் மௌனமாக...

தீராத பிரார்த்தனை ஒன்று...

தீராத பிரார்த்தனை தாங்கிய
காகிதத்துண்டு ஒன்று எட்டியபோது

கடவுள் மொழி புரியாதவராய்

இருந்தார்...

தீராத பிரார்த்தனையின்

குரல் ஒன்று கதறிய போது

கடவுள் காதுகளற்றவராய் இருந்தார்

தீராத பிரார்த்தனையின்

கண்ணீர்த் துளி ஒன்று

சொட்டிய போது கடவுள்

கண்களற்றவராய் இருந்தார்

தீராத பிரார்த்தனையின்

வலி ஒன்று அறைந்த போது

கடவுள் உணர்வுகளற்றாவராய் இருந்தார்

தீராத பிரார்த்தனை ஒன்று

தன் உருச்சிதைந்து

அழுகலின் நாற்றத்துடன் பரவியபோது

கடவுள் உணர்ச்சியற்றவராய் இருந்தார்

இப்படித் தீராத பிரார்த்தனைகள்

சுமந்து பால்வெளியில்

அலைந்து கொண்டிருக்கும்

காகிதத் துண்டுகள் எத்தனையோ?..

அவை என்றேனும் ஒருநாள்

பொழியக் கூடும் அமில மழையாக

கடவுளின் துகள்களையும் கரைத்துக் கொண்டு...