உலக தந்தையர் தினம்(18.06.2017)

உச்சி முகர்கிறாய்

இமை இடுக்கில்

கசிகின்றன பிரியங்கள்…

ஆதித் திமிரின் பைத்திய கணங்கள்..

காத்திருப்பின் கரம் பற்றியபடி

நெடிய பயணம்

மேல் செல்ல

பாதையில்லை

திரும்புதலுக்கான சாத்தியங்களும் 

இல்லை

பிரார்த்தனைகளை முனுமுனுப்பாக

முன் வைக்கிறேன்

விரல்களை கோர்த்தும் மடக்கியும்

மற்றுமொரு திரௌபதை என

கைகளை மேல் தூக்கியும்

இருண்ட கண்களின் காட்சி 

பிறழ்கையில்

ஒளி குறைந்த வெளிச்சத்தில் 

என் கை தொட்டுச் செல்கிறாய் நீ

பிடித்தங்கள் அற்ற போதும்

பிடிமானம் தேடியபடி

இறுகுகின்றன என் விரல்கள்

விடுபட்ட கைகளில்

உன் வியர்வையின் பிசுபிசுப்பு

ஆயுள் ரேகை அழியும்வரை
அழுந்தத் தேய்க்கிறேன்

கைவிடப்பட்டதின் பெருந்துயர் என

வீழ்கிறது என் விருட்சம்..

பிச்சையல்ல பிரியங்கள் …

காரணங்கள் எதுவாகவோ

இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்

அவகாசம் எதுவுமற்ற

கைவிடப்பட்ட பொழுதொன்றில்

உன் மீதான நம்பிக்கையை

தேர்ந்த கறிக்காரன் போல்

ஒரே வெட்டில் நீ

அறுத்தெறிந்த போது

வன்மத்தின் சாயல்களைக் கொண்டிருந்ததன

உன் நேசங்கள்

அலட்சியங்கள் துளைத்த

என் முதுகை

உன் புறக்கனிப்பின் சுவற்றில்

சாய்க்கிறேன்

ஊடறுத்துச் சென்று ருசி பார்க்கிறது

இரத்தவாடை நிரம்பிய

என் ஆதிக் காதலின் இரைஞ்சுதல்களை

என் பிரியத்தை பிய்த்தெடுக்கும்

உரிமையை யார் தந்தது உனக்கு?

சொற்கள் எறிந்து தீர்ந்தாகிவிட்டதென்றா

மௌனத்தை எறிகிறாய்?

சூல் கொண்ட வெட்டுக்கிளியின்

அடி இறகை விலக்கி

உன் பல் குத்தும் குச்சியால்

முட்டைகளை நிரடுவது போலவே

நம் நேசத்தையும் நிரடுகிறாய்

பிச்சையென்று நினைத்துவிட்டாயோ

பிரியங்களை!!?..

பிடிமானங்களைத் தகர்த்தபின்

துக்க வீட்டில் சிதறிக் கிடக்கும்

பூக்களின் வாசனையைப் பற்றி

எதற்கினி ஆராய்ச்சி?

துரோகத்தின் முதல் கத்தி..

இதழ் முத்தம் காயும் முன்னே
நீ பிடி தளர்த்தி
தள்ளிச் சென்ற
குருதி ஒழுகிய
என் அடி வயிற்றுக்
குறுங்கத்தியின் பிடியை
இறுகப் பற்றியபடி
நினைவு தப்பினேன்
கண்ணில் உறைந்த காதலோடும்
உன் வெள்ளைச் சட்டையில்
அப்பிக் கிடக்கும்
சிவப்புக் கறையை
எதைக் கொண்டு நீக்குவாயோ
என்ற கவலையோடும்…

என் கேள்விகளும் உன் பதில்களும்....

உன்னிடம் கேள்விகள்

கேட்கத் தெரிந்தளவு

பதில்களைப் பெறத் தெரியாது எனக்கு

ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட எனது

தொடர் கேள்விகளில்

எனக்குத் தேவையானதை

நயமாகத் தவிர்த்துவிட்டு

உனக்குச் சாதகமான கேள்விகளை மட்டுமே

தேர்ந்தெடுத்து விடுகிறாய்

எப்போதும்….

தேவதை...

அம்மா நீ தேவதை மா
கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு
சொல்லிய எட்டு வயது
மகனைப் பார்த்து முறைத்தேன்
ஏண்டா கிண்டலா
உதைக்கிறேன் பாரு உன்ன
என்றேன்
நெஜமாத்தாம்மா நீ தேவதை தான்
தேவதைன்னா
அழகா சிவப்பா நீள முடியோட
பின்னாடி இறக்கையோட இருக்கனும்னு அவசியம்
இல்லையாம்
அன்பா இருக்கற
அடுத்தவங்களுக்கு
உதவி செய்யற
யாரையும் புண்படுத்தாத
யாரும் தேவதைதான்னு எங்க
மிஸ்ஸு சொன்னாங்க
அம்மா நீ எனக்கு தேவதை தாம்மா
சொல்லிய மகனை நோக்கி
இறக்கைகள் நீளத் தொடங்கியது..

வருத்தம்...

ஒவ்வொரு முறை நீ

சுகவீனப்படும் பொழுதும்

சொல்லமுடியாத

வார்த்தைகள்

தொண்டையில் சிக்கிய

விக்கலாய்

தவித்துப் போகின்றன

ஆற்றுதலின்றி…

பரிசு...

எப்போதுமே உனை நினைக்கும் நேரம்

துளிர்க்கும் ஈரம்

நனைக்கும்

என் இமைகளின் ஓரம்

இன்றென்னவோ
மேலிருந்து 
பள்ளம் நோக்கி 
வீழும் அருவியாய் 
கண்களிலிருந்து  இறங்கி
நெஞ்சுக் கூட்டில் ததும்பி

நாபிச் சுழி நிரப்பிய 

விழி நீரை 
வீழும் நீரை 
தடுக்க முயலவில்லை 

சிறு துளியோ பெரு மழையோ

என் கண்ணீர் என்றுமே உனை

தூற்றாது பதில் கேட்காது

எனக்கு உன் மீது 
புகார்கள் இல்லை

கோபங்கள் இல்லை 
வருத்தங்கள் இல்லை

இவை எல்லாம் எப்போதோ

எனைக் கடக்க வைத்துவிட்டாய்

நீ கொடுக்கும் பிறந்த நாள்

பரிசாக நான் இறக்கும் நாள் வரை

ஏந்திச் செல்வேன்

பொழுது போக்காக

நீ மீன் பிடிக்க ஆரம்பித்திருக்கும்

என் கண்ணீர் துளிகளை..

தாய்ப் பறவை....

என்னால் குழந்தைகள்
இருக்கும் அறையை
சாத்தி வைக்கவே இயலாது
அப்படிச் செய்தால்
எனக்கும் அவர்களுக்குமான
தொடர்பு விடுபட்ட
உணர்வு வருகிறது கூடவே
அவர்களைப் பற்றிய
ஒரு பாதுகாப்பின்மையும்
கோழி தன் குஞ்சுகளைக்
சிறகுக்குள்
காப்பது போலவே தான்
எனக்குள் அவர்களை
பொத்தி வைத்துக் கொள்கிறேன்
வரக்கூடும் ஒரு நாள்
குஞ்சுகள் பருந்தென
சிறகு விரித்து பறந்துவிடக் கூடும்
அப்போதும் நான் கோழியாகவே
அவர்கள் உதிர்த்துவிட்டுப் போன
இறகுகளை சேமித்துக் கொண்டு
அன்னாந்து பார்த்திருப்பேன்
கவலைகள் மறைத்த பெருமிதத்தோடு...

சொல் அடுக்கும் கவிதைக்காரி...

கண்ணீரின் தடம் எங்கும் பாசியென

நீ படிந்திருக்கிறாய்

உன் நினைவுகளில் நிரம்பித் ததும்பும்

என் மனதில் வெற்றிடமே இருப்பதில்லை

பிரிவின் ஏக்கம் இளைக்க வைக்கவில்லை

அசாதாரணமாக எடை கூடியிருக்கிறேன்

சதா உன் நினைவுகளைத் தின்று

உடைந்துவிடும் சாத்தியக் கூறுகள்

அதிகமிருக்கும் நம்பிக்கையின்

அந் நாள் நெருங்குவதை

நாட்காட்டியில் வெறிக்கிறேன்

என் பாடல்களில் இப்போதெல்லாம்

துள்ளல்கள் இருப்பதில்லை

வற்றிப் போன உன் காதலைப் போல

நீ புறக்கனித்த சொற்களை கவிதையாக்கி

வைக்கிறேன்

பிரிதொரு நாள் தேவைப் படும்

நீ குத்திக் காண்பிக்கவேணும்

நான் சொல் அடுக்கும் கவிதைக்காரி

நீ சொல்லெறியும் ஜென்மம்...

விதியால் தீர்மாணிக்கப்படும்…

அன்றைக்கான

அந்தச் சம்பவத்துக்குப் பின்

எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது

இனி நீ எனக்கு

அப்பாவாக அம்மாவாக

காதலனாக கணவனாக

தோழனாக துரோகியாக

தேவனாக சாத்தானாக

கடவுளாக மிருகமாக

இன்ன பிற எது எதுவாகவோ

இருக்கப் போகிறாய் என

ஆனால் எது எதுவாக

எப்போதெல்லாம்

என்பது நமது

விதியால் தீர்மாணிக்கப்படும்…

வசந்தகாலம்.... வசம் இழந்த காலம்...

விடியலில் நினைவுக்கு

வந்தே தொலையாத

தொலைந்திடும்

நள்ளிரவின் கனவு போல

மீண்டு வராமலேயே

காட்டுத்தீயில் அகப்பட்ட

காய்ந்த சருகுகளாய்

சட சடவென கருகிவிட்டது

நம் வசந்தகாலம்

நாம் வசம் இழந்த காலம்...

ஒரு வார்த்தையில் தொடங்கி

சில வார்த்தைகளில் தொடர்ந்து

இப்போது வார்த்தைகள்

தொலைத்த ஊமையின் வெறுமையுடன்

வெளியேறிவிட்டாய்...

எப்போதும் வாதங்களுடனும்

வார்த்தைகளுடனும்

போர் புரிந்து கொண்டிருக்கும் 

நீ

ஒருபோதும் 

அறியப் போவதே இல்லை

என் காதலையும்

இக் கவிதையையும்…

நிறம் உதிர்த்த.....

பிடித்திருந்த கைகளை
உதறிக் கொண்டாய்
பறத்தலின் திசை
தெறியாது நகர்கிறேன்
என் நிறங்களை
உன் உள்ளங்கைளில்
உதிர்த்துவிட்டு....

சமாதானம்....

ஆயிரம் இசைகள் இருந்தாலும்
உன்னோடு இசைந்திருக்கும்
இந்த ஒற்றைக்  குறிப்பின்
உயிர் கசிவு
போதுமானாதாய் இருக்கிறது
நம் சண்டையை
சமாதானத்துக்கு இழுத்து வர.

வரம்..

பேசாத என் வார்த்தைகளை

கூர் தீட்டிக் கொண்டிருக்கிறது

உன் மௌனம்

மீள் சந்திப்பில்

பதம் பார்க்காமலிருக்க

மறதியை வரமாக்கித் தரட்டும்

உன் கடவுள்..

எனக்கு நீ...

எல்லாருக்கும் ஒரு நட்பு இருக்கிறது
எனக்கு நீ இருக்கிறாய்
எல்லாருக்கும் ஒரு காதல் இருக்கிறது
எனக்கு நீ இருக்கிறாய்
எல்லாருக்கும் ஒரு கனவு இருக்கிறது
எனக்கு நீ இருக்கிறாய்
எல்லாருக்கும் ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது
எனக்கு நீ இருக்கிறாய்
எல்லாருக்கும் ஒரு நம்பிக்கை இருக்கிறது
எனக்கு நீ இருக்கிறாய்
எல்லருக்கும் ஏதோ ஒன்று
எதுவாகவோ இருக்கிறது
என் எல்லாமாகவும்
எனக்கு நீ இருக்கிறாய்.

நானாகிய தோட்டம்....

எனது பெருவெளியில்

தோட்டம் ஒன்று வரைந்தேன்

சில பூக்களையும்

கூடவே சில வண்ணத்துப் பூச்சிகளையும்

வந்து பார்க்கவும்

வாசங்கள் நுகரவும்

சில மனிதர்களையும் வரைந்து வைத்தேன்

விடியலில்

பூக்களின் நிறங்களும்

வண்ணத்துப் பூச்சியின் சிறகுகளும்

காணாமல் போயிருந்தன

உதிர்ந்து கிடந்தன சில முகமூடிகள்…

உனக்கும் எனக்கும் நடுவே....

உனக்கும் எனக்கும் நடுவே
நிறைய கொஞ்சல்கள்
இருந்தன
முரண்பட்ட கெஞ்சல்கள்
இருந்தன
கேலிகள் இருந்தன

நிறைய கவிதைகள்
இருந்தன
கூடவே சின்ன சின்னதாய்
சில பொய்களும்
மத்தாப்புச் சிதறலாய்
சில சிரிப்புகளும்...

இப்போது
உனக்கும் எனக்கும் நடுவே
பொதுவான மௌனம்
காற்றின் இடைவெளியை
நிரப்பியபடி ஊஞ்சலாடிக்
கொண்டிருக்கிறது...

உன் பக்கம் வருகையில்
என் முகத்தைப் பார்த்தபடியும்
என் பக்கம் திரும்புகையில்
உன் முகத்தைப் பார்த்தபடியும்....

எப்படி..?!!!..

ஓடும் நீராகத்தானே இருந்தேன்
மலராய் எப்படிப் பூத்தாய்?!

கடும் பாறையாகத்தானே இருந்தேன்
கொடியாய் எப்படி படர்ந்தாய்?!

சுடும் நெருப்பாகத்தானே இருந்தேன்
நீராய் எப்படி அணைத்தாய்?!

நிலவு மட்டும் சுமந்த வானமாக இருந்தேன்
நட்சத்திரங்களாகி நிரம்பி வழிகிறாய்

மறக்கப்பட வேண்டும் என்பதாலேயே
மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வருகிறாய்...

திரும்ப....

எனதானெதென்று

ப்ரத்தியேகமானதொன்று

பத்திரமாய்த்தான் வைத்திருந்தேன்..

மிகப் ப்ரயத்தனத்துடன்

கெஞ்சி கொஞ்சியே

எடுத்தாண்டுவிட்டாய்..

திருப்புதலுக்கானவோ

திரும்புதலுக்கானவோ

எந்த முகாந்திரமும் இன்றி...

கலங்கித் தவிக்கிறேன்

ஊமையாய் சுட்டெரிக்கும்

கடுங்கோடை வெயிலாயினும்

உரத்துப் பெய்யும் கன மழையாயினும்

உன் நினைவைத் தடுக்க முடியவில்லை

தயை கூர்ந்து

எடுத்துச் சென்ற எனதான

க(ற்)ருப்புக் குடையை

திரும்பக் கொடுத்துவிடேன்...